This study aims to reconceptualize the ontological status of the body in the age of digital communication. In the existing literature, the digital body is predominantly addressed within the framework of representational, visual, and cultural practices; however, these approaches remain insufficient in systematically and comprehensively examining the ontological status of the body. In this context, the study focuses on the question of whether the digital body is merely a representational extension or should be understood as a distinct mode of being in its own right. The study is based on conceptual analysis and comparative theoretical reading. The analytical framework is structured through Martin Heidegger’s ontological approach, Maurice Merleau-Ponty’s phenomenology of the body, Jean Baudrillard’s theory of simulation, and Rosi Braidotti’s posthuman subject approach. Through these theoretical axes, the dimensions of being, experience, representation, and subjectivation of the digital body are re-evaluated within a relational totality. The study argues that the digital body cannot be reduced to a level of representation; rather, it should be conceptualized as a multi-layered ontological mode of being constituted within experiential, technological, and networked relations. In this respect, it is demonstrated that while the digital body tends toward reduction within regimes of simulation and signification, it simultaneously operates as a relational process that generates new modes of existence. By systematizing debates on the digital body along an ontological axis, this study repositions fragmented approaches in the literature within a coherent theoretical framework and contributes to rethinking the relationship between body, technology, and being within the context of the sociology of communication.

Bu çalışma, dijital iletişim çağında bedenin ontolojik statüsünü yeniden kavramsallaştırmayı amaçlamaktadır. Mevcut literatürde dijital beden çoğunlukla temsili, görsel ve kültürel pratikler çerçevesinde ele alınmakta; ancak bu yaklaşımlar bedenin varlık statüsünü sistematik ve bütüncül bir biçimde tartışmakta yetersiz kalmaktadır. Bu bağlamda çalışma, dijital bedenin yalnızca temsili bir uzantı mı yoksa başlı başına özgül bir varlık kipi mi olduğu sorusuna odaklanmaktadır. Çalışma, kavramsal analiz ve karşılaştırmalı kuramsal okuma yöntemine dayanmaktadır. Analitik çerçeve, Martin Heidegger’in ontolojik yaklaşımı, Maurice Merleau-Ponty’nin beden fenomenolojisi, Jean Baudrillard’ın simülasyon kuramı ve Rosi Braidotti’nin posthüman özne yaklaşımı üzerinden yapılandırılmıştır. Bu kuramsal eksenler aracılığıyla dijital bedenin varlık, deneyim, temsil ve özneleşme boyutları ilişkisel bir bütünlük içinde yeniden değerlendirilmiştir. Çalışma, dijital bedenin yalnızca bir temsil düzeyine indirgenemeyeceğini; aksine deneyimsel, teknolojik ve ağsal ilişkiler içinde kurulan çok katmanlı bir ontolojik varlık kipi olarak kavranması gerektiğini ileri sürmektedir. Bu doğrultuda dijital bedenin, bir yandan simülasyon ve gösterge rejimleri içinde indirgenme eğilimi gösterdiği, diğer yandan ise yeni varoluş imkânları üreten ilişkisel bir oluş süreci olarak işlediği ortaya konulmaktadır. Bu çalışma, dijital beden tartışmalarını ontoloji ekseninde sistematikleştirerek literatürdeki parçalı yaklaşımları bütüncül bir kuramsal çerçeve içinde yeniden konumlandırmakta ve iletişim sosyolojisi bağlamında beden, teknoloji ve varlık ilişkisini yeniden düşünmeye katkı sunmaktadır.