The field of textile and fashion design is undergoing a significant transformation driven by digitalization, sustainability, and user-centered production approaches. This transformation has necessitated a reevaluation of both digital production technologies and traditional printing techniques. In this study, linocut—a traditional surface printing method—and sublimation transfer printing—a digital textile printing technology—were compared in terms of their aesthetic, technical, sustainability, and interdisciplinary production potentials. The research is based on qualitative research methods such as document analysis and thematic analysis. Within the scope of the study, the production processes, surface properties, user experience, material relationship, industrial applicability, and integration potential with smart textile systems of both printing techniques were evaluated. The findings indicate that the linoleum printing technique offers significant advantages in terms of uniqueness, tactile surface effects, small-scale sustainable production, and experimental design applications. In contrast, sublimation transfer printing was found to be superior in terms of high resolution, suitability for mass production, color fastness, mass customization, and integration with digital production systems. However, it was observed that both methods have their own unique advantages and limitations in the context of sustainability. While linoleum printing stands out for its low energy consumption and labor-intensive production model, sublimation printing, despite its low water consumption advantage, raises environmental concerns due to its polyester-based structure. While existing literature includes studies examining linoleum printing and sublimation transfer printing techniques separately, there is a notable lack of research that comparatively evaluates these two methods within the context of textile and fashion design, particularly regarding aesthetics, sustainability, user experience, and hybrid production models. In particular, there is a significant gap in interdisciplinary research addressing the relationship between traditional printing techniques and digital production systems. This study aims to fill this gap in the literature by evaluating traditional and digital printing techniques not only from a technical perspective but also in conjunction with cultural, sustainability-focused, and experience-based design approaches. The research aims to contribute to the literature on textile surface design by presenting an interdisciplinary approach that integrates analog and digital production paradigms.

Tekstil ve moda tasarımı alanı, dijitalleşme, sürdürülebilirlik ve kullanıcı odaklı üretim yaklaşımlarının itici gücüyle önemli bir dönüşüm sürecinden geçmektedir. Bu dönüşüm, dijital üretim teknolojilerinin yanı sıra geleneksel baskı tekniklerinin de yeniden değerlendirilmesini gerektirmiştir. Bu çalışmada, geleneksel bir yüzey baskı yöntemi olan linol baskı ile dijital bir tekstil baskı teknolojisi olan süblimasyon transfer baskısı, estetik, teknik, sürdürülebilirlik ve disiplinlerarası üretim potansiyelleri açısından karşılaştırılmıştır. Araştırma, belge analizi ve tematik analiz gibi nitel araştırma yöntemlerine dayanmaktadır. Çalışma kapsamında, her iki baskı tekniğinin üretim süreçleri, yüzey özellikleri, kullanıcı deneyimi, malzeme ilişkisi, endüstriyel uygulanabilirliği ve akıllı tekstil sistemleriyle entegrasyon potansiyeli değerlendirilmiştir. Bulgular, linol baskı tekniğinin benzersizlik, dokunsal yüzey efektleri, küçük ölçekli sürdürülebilir üretim ve deneysel tasarım uygulamaları açısından önemli avantajlar sunduğunu göstermektedir. Buna karşılık, süblimasyon transfer baskının yüksek çözünürlük, seri üretime uygunluk, renk haslığı, kitlesel özelleştirme ve dijital üretim sistemleriyle entegrasyon açısından üstün olduğu bulunmuştur. Ancak, her iki yöntemin de sürdürülebilirlik bağlamında kendine özgü avantajları ve sınırlamaları olduğu gözlemlenmiştir. Linolyum baskı, düşük enerji tüketimi ve emek yoğun üretim modeliyle öne çıkarken, süblimasyon baskı, düşük su tüketimi avantajına rağmen, polyester bazlı yapısı nedeniyle çevresel endişelere yol açmaktadır. Mevcut literatürde linolyum baskı ve süblimasyon transfer baskı tekniklerini ayrı ayrı inceleyen çalışmalar bulunsa da, tekstil ve moda tasarımı bağlamında, özellikle estetik, sürdürülebilirlik, kullanıcı deneyimi ve hibrit üretim modelleri açısından bu iki yöntemi karşılaştırmalı olarak değerlendiren araştırmalarda belirgin bir eksiklik vardır. Özellikle, geleneksel baskı teknikleri ile dijital üretim sistemleri arasındaki ilişkiyi ele alan disiplinlerarası araştırmalarda önemli bir boşluk bulunmaktadır. Bu çalışma, geleneksel ve dijital baskı tekniklerini sadece teknik bir bakış açısıyla değil, aynı zamanda kültürel, sürdürülebilirlik odaklı ve deneyime dayalı tasarım yaklaşımlarıyla birlikte değerlendirerek literatürdeki bu boşluğu doldurmayı amaçlamaktadır. Araştırma, analog ve dijital üretim paradigmalarını bir arada ele alan disiplinlerarası bir yaklaşım sunarak tekstil yüzey tasarımı literatürüne katkıda bulunmayı amaçlamaktadır.