Tekstil ve moda tasarımı alanı, dijitalleşme, sürdürülebilirlik ve kullanıcı odaklı üretim yaklaşımlarının itici gücüyle önemli bir dönüşüm sürecinden geçmektedir. Bu dönüşüm, dijital üretim teknolojilerinin yanı sıra geleneksel baskı tekniklerinin de yeniden değerlendirilmesini gerektirmiştir. Bu çalışmada, geleneksel bir yüzey baskı yöntemi olan linol baskı ile dijital bir tekstil baskı teknolojisi olan süblimasyon transfer baskısı, estetik, teknik, sürdürülebilirlik ve disiplinlerarası üretim potansiyelleri açısından karşılaştırılmıştır. Araştırma, belge analizi ve tematik analiz gibi nitel araştırma yöntemlerine dayanmaktadır. Çalışma kapsamında, her iki baskı tekniğinin üretim süreçleri, yüzey özellikleri, kullanıcı deneyimi, malzeme ilişkisi, endüstriyel uygulanabilirliği ve akıllı tekstil sistemleriyle entegrasyon potansiyeli değerlendirilmiştir. Bulgular, linol baskı tekniğinin benzersizlik, dokunsal yüzey efektleri, küçük ölçekli sürdürülebilir üretim ve deneysel tasarım uygulamaları açısından önemli avantajlar sunduğunu göstermektedir. Buna karşılık, süblimasyon transfer baskının yüksek çözünürlük, seri üretime uygunluk, renk haslığı, kitlesel özelleştirme ve dijital üretim sistemleriyle entegrasyon açısından üstün olduğu bulunmuştur. Ancak, her iki yöntemin de sürdürülebilirlik bağlamında kendine özgü avantajları ve sınırlamaları olduğu gözlemlenmiştir. Linolyum baskı, düşük enerji tüketimi ve emek yoğun üretim modeliyle öne çıkarken, süblimasyon baskı, düşük su tüketimi avantajına rağmen, polyester bazlı yapısı nedeniyle çevresel endişelere yol açmaktadır. Mevcut literatürde linolyum baskı ve süblimasyon transfer baskı tekniklerini ayrı ayrı inceleyen çalışmalar bulunsa da, tekstil ve moda tasarımı bağlamında, özellikle estetik, sürdürülebilirlik, kullanıcı deneyimi ve hibrit üretim modelleri açısından bu iki yöntemi karşılaştırmalı olarak değerlendiren araştırmalarda belirgin bir eksiklik vardır. Özellikle, geleneksel baskı teknikleri ile dijital üretim sistemleri arasındaki ilişkiyi ele alan disiplinlerarası araştırmalarda önemli bir boşluk bulunmaktadır. Bu çalışma, geleneksel ve dijital baskı tekniklerini sadece teknik bir bakış açısıyla değil, aynı zamanda kültürel, sürdürülebilirlik odaklı ve deneyime dayalı tasarım yaklaşımlarıyla birlikte değerlendirerek literatürdeki bu boşluğu doldurmayı amaçlamaktadır. Araştırma, analog ve dijital üretim paradigmalarını bir arada ele alan disiplinlerarası bir yaklaşım sunarak tekstil yüzey tasarımı literatürüne katkıda bulunmayı amaçlamaktadır.